Prelegenci

Leena Ylä-Mononen

Leena Ylä-Mononen jest dyrektorką wykonawczą Europejskiej Agencji Środowiska od 1 czerwca 2023 roku. Posiada tytuł magistra nauk o środowisku, ze specjalizacją w ekotoksykologii oraz ocenie i zarządzaniu ryzykiem chemicznym.

Zanim dołączyła do EEA pełniła funkcję dyrektorki generalnej w Ministerstwie Środowiska Finlandii, kierując Departamentem Klimatu i Ochrony Środowiska.

Przed podjęciem pracy w ministerstwie w 2019 roku pani Ylä-Mononen przez ponad 11 lat pracowała na stanowiskach kierowniczych w Europejskiej Agencji Chemikaliów w Helsinkach. Wcześniej, przed rozpoczęciem pracy w ECHA, była zatrudniona w Komisji Europejskiej, w Dyrekcji Generalnej ds. Środowiska, gdzie zajmowała się polityką dotyczącą substancji chemicznych i pestycydów.

Na wcześniejszym etapie kariery pracowała w Fińskim Instytucie Środowiska (SYKE), zajmując się oceną ryzyka środowiskowego oraz zarządzaniem ryzykiem związanym z przemysłowymi substancjami chemicznymi, biocydami i pestycydami.

Pani Ylä-Mononen uczestniczyła w międzynarodowej współpracy na poziomie nordyckim, europejskim, OECD i globalnym, a także w negocjacjach oraz wdrażaniu wielostronnych porozumień środowiskowych dotyczących chemikaliów, odpadów i zmian klimatu.

Profesor Luc Lavrysen

Wieloletni Prezes Forum Sędziów Środowiskowych UE
Profesor emerytowany, Prezes Konstytucyjnego Trybunału Belgii
Profesor emerytowany prawa ochrony środowiska, Uniwersytet w Gandawie

Kariera akademicka

• Dyrektor Centrum Prawa Środowiska i Energetyki, Uniwersytet w Gandawie (2000–2021).
• Członek Centrum Nauk Środowiskowych i Technologii (CES&T), Uniwersytet w Gandawie (1992–2020).
• Profesor zwyczajny prowadzący zajęcia z prawa ochrony środowiska w Wydziale Prawa, Wydziale Bioinżynierii oraz innych wydziałach (1998–2021).
• Doktor nauk prawnych, Uniwersytet w Gandawie (14 października 1997 r.).
• Członek Międzyuniwersyteckiej Komisji ds. kodyfikacji prawa ochrony środowiska w regionie Flandrii (1989–1995).
• Profesor wizytujący w różnych programach na Uniwersytecie w Antwerpii (UA), Wolnym Uniwersytecie Brukselskim (VUB) oraz Uniwersytecie w Hasselt (1992–2020).
• Profesor wizytujący prawa ochrony środowiska, Uniwersytet w Gandawie (1992–1998).
• Konsultant akademicki, Uniwersytet w Gandawie (1991–1992).
• Asystent w zakresie prawa ochrony środowiska, Uniwersytet w Gandawie (1989–1991).
• Badacz w zakresie prawa ochrony środowiska, Uniwersytet w Gandawie (1985–1989).
• Dyplom prawniczy, Uniwersytet w Gandawie (10 lipca 1997 r.).

Kariera zawodowa poza uniwersytetem

• Sędzia w Belgijskim Trybunale Konstytucyjnym (5 lutego 2001 r.) – prezes (25 września 2020 r. – 15 kwietnia 2026 r.).
• Radca stanu (Belgijski Najwyższy Sąd Administracyjny) (23 maja 2000 r. – 4 lutego 2001 r.).
• Sekretarz prawny Trybunału Konstytucyjnego (1 maja 1985 r. – 22 maja 2000 r.).

Inne istotne doświadczenia

• Były skarbnik Belgijskiego Stowarzyszenia Prawa Ochrony Środowiska.
• Redaktor naczelny Tijdschrift voor Milieurecht (Flemish Environmental Law Review) (1992–2020).
• Członek Federalnej Rady ds. Zrównoważonego Rozwoju (1998–2020).
• Przewodniczący grupy roboczej ds. norm produktowych tej Rady.
• Członek zarządu Environmental Law Network International (ELNI).
• Członek założyciel European Union Forum of Judges for the Environment – prezes (1 stycznia 2008 r. – 31 grudnia 2025 r.).
• Członek Komitetu Doradczego ad hoc ds. sądownictwa w Programie Środowiskowym ONZ (UNEP).
• Członek Rady Doradczej European Environmental Law Forum.
• Członek Global Council organizacji INECE (International Network on Environmental Compliance and Enforcement).
• Członek Światowej Komisji IUCN ds. Prawa Ochrony Środowiska.
• Członek tymczasowej rady zarządzającej Global Judicial Institute on the Environment.
• Członek honorowy Fińskiego Towarzystwa Prawa Ochrony Środowiska.
• Przewodniczący grupy zadaniowej UNECE ds. dostępu do wymiaru sprawiedliwości w ramach Konwencji z Aarhus (2020–…).

https://biblio.ugent.be/person/801000732712

Profesor Małgosia Fitzmaurice

Profesor Małgosia Fitzmaurice jest profesorem prawa międzynarodowego publicznego w Katedrze Prawa na Queen Mary University of London oraz członkinią zwyczajną Institut de Droit International. W 2025 roku, podczas sesji IDI w Rabacie, przyjęto rezolucję, której była współsprawozdawczynią wraz z profesor Bastid-Burdeau, dotyczącą statusu i funkcji konferencji lub spotkań stron wielostronnych porozumień środowiskowych.

Uczestniczy w regionalnym Programie Stypendialnym Narodów Zjednoczonych z zakresu prawa międzynarodowego, prowadząc zajęcia z międzynarodowego prawa ochrony środowiska. Jest także profesorem honorowym Nippon Foundation w dziedzinie ochrony środowiska morskiego w International Maritime Law Institute przy Międzynarodowej Organizacji Morskiej.

Profesor Fitzmaurice była zapraszana jako profesor wizytująca i prowadziła wykłady na różnych uniwersytetach, m.in. na Berkeley Law School, Uniwersytecie w Kobe oraz Panthéon-Sorbonne (Paris I). Nadzoruje również doktorantów i jest redaktorką naczelną czasopisma International Community Law Review oraz serii książkowej wydawanej przez Brill/Nijhoff pt. Queen Mary Studies in International Law.

Doradzała także w sprawach prawa traktatów i międzynarodowego prawa ochrony środowiska oraz pełniła funkcję ekspertki w swoich dziedzinach specjalizacji. Reprezentowała Republikę Wysp Marshalla w sprawie opinii doradczej dotyczącej zmian klimatu przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości.

W 2021 roku otrzymała tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Neuchâtel. Specjalizuje się w międzynarodowym prawie ochrony środowiska, prawie traktatów oraz prawach ludności rdzennej. Szeroko publikuje na te tematy.

Dr Artur Runge-Metzger

Dr Artur Runge-Metzger jest obecnie wiceprzewodniczącym rady dyrektorów organizacji Germanwatch oraz Stiftung Zukunftsfähigkeit, a także stypendystą w Potsdam Institute for Climate Impact Research / Mercator Research Institute on Global Commons and Climate Change (MCC) w Berlinie. Do czasu przejścia na emeryturę w 2021 r. pełnił funkcję dyrektora w Komisji Europejskiej, gdzie odpowiadał za opracowywanie strategii neutralności klimatycznej oraz zarządzanie polityką klimatyczną UE, regulowanie emisji w sektorach nieobjętych systemem ETS oraz wspieranie innowacji w sektorach energetycznym i przemysłowym UE (np. Fundusz Innowacyjny i Fundusz Modernizacyjny).

Zasiadał w radach Europejskiej Agencji Środowiska oraz Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych. W latach 2003–2015, aż do zawarcia Porozumienia paryskiego, kierował międzynarodowymi negocjacjami klimatycznymi w imieniu UE. W latach 2013–2014 był współprzewodniczącym grupy roboczej przygotowującej Porozumienie paryskie oraz członkiem Biura UNFCCC w latach 2010–2012.

W latach 1993–2003 pracował jako urzędnik Komisji Europejskiej w Sarajewie, Brukseli i Harare. Do 1993 r. prowadził badania w Afryce Zachodniej oraz wykładał na Uniwersytecie w Getyndze. Posiada stopień doktora ekonomii rolnictwa.

Dr Katarzyna Nowak

Dr Katarzyna Nowak w swojej pracy na rzecz ochrony przyrody łączy monitoring dzikiej fauny, badania naukowe oraz rzecznictwo środowiskowe. Kieruje Grupą ds. Ochrony Bioróżnorodności w Instytucie Biologii Ssaków Polskiej Akademii Nauk, a także pracowała na takich uczelniach i instytucjach jak Uniwersytet Princeton, University of the Free State, Durham University, University of Alberta, Uniwersytet Warszawski oraz The Safina Center.

Współpracowała z organizacjami pozarządowymi, uniwersytetami i agencjami rządowymi w Tanzanii, Jukonie (Kanadzie) i Polsce przy inicjatywach związanych z ochroną przyrody i zarządzaniem środowiskiem. Jej najnowsze badania koncentrują się na społeczno-ekologicznych skutkach militaryzacji granic — obszarze wciąż słabo zbadanym w naukach przyrodniczych. Współtworzyła również międzynarodowy apel o większy nadzór i odpowiedzialność w związku z rozbudową europejskiej infrastruktury granicznej. Działa także na rzecz bardziej inkluzywnych społeczności naukowych, między innymi współzakładając inicjatywę Gage z organizacją 500 Women Scientists.