Prelegenci

Leena Ylä-Mononen

Leena Ylä-Mononen jest dyrektorką wykonawczą Europejskiej Agencji Środowiska od 1 czerwca 2023 roku. Posiada tytuł magistra nauk o środowisku, ze specjalizacją w ekotoksykologii oraz ocenie i zarządzaniu ryzykiem chemicznym.

Zanim dołączyła do EEA pełniła funkcję dyrektorki generalnej w Ministerstwie Środowiska Finlandii, kierując Departamentem Klimatu i Ochrony Środowiska.

Przed podjęciem pracy w ministerstwie w 2019 roku pani Ylä-Mononen przez ponad 11 lat pracowała na stanowiskach kierowniczych w Europejskiej Agencji Chemikaliów w Helsinkach. Wcześniej, przed rozpoczęciem pracy w ECHA, była zatrudniona w Komisji Europejskiej, w Dyrekcji Generalnej ds. Środowiska, gdzie zajmowała się polityką dotyczącą substancji chemicznych i pestycydów.

Na wcześniejszym etapie kariery pracowała w Fińskim Instytucie Środowiska (SYKE), zajmując się oceną ryzyka środowiskowego oraz zarządzaniem ryzykiem związanym z przemysłowymi substancjami chemicznymi, biocydami i pestycydami.

Pani Ylä-Mononen uczestniczyła w międzynarodowej współpracy na poziomie nordyckim, europejskim, OECD i globalnym, a także w negocjacjach oraz wdrażaniu wielostronnych porozumień środowiskowych dotyczących chemikaliów, odpadów i zmian klimatu.

Dr Katarzyna Nowak

Dr Katarzyna Nowak w swojej pracy na rzecz ochrony przyrody łączy monitoring dzikiej fauny, badania naukowe oraz rzecznictwo środowiskowe. Kieruje Grupą ds. Ochrony Bioróżnorodności w Instytucie Biologii Ssaków Polskiej Akademii Nauk, a także pracowała na takich uczelniach i instytucjach jak Uniwersytet Princeton, University of the Free State, Durham University, University of Alberta, Uniwersytet Warszawski oraz The Safina Center.

Współpracowała z organizacjami pozarządowymi, uniwersytetami i agencjami rządowymi w Tanzanii, Jukonie (Kanadzie) i Polsce przy inicjatywach związanych z ochroną przyrody i zarządzaniem środowiskiem. Jej najnowsze badania koncentrują się na społeczno-ekologicznych skutkach militaryzacji granic — obszarze wciąż słabo zbadanym w naukach przyrodniczych. Współtworzyła również międzynarodowy apel o większy nadzór i odpowiedzialność w związku z rozbudową europejskiej infrastruktury granicznej. Działa także na rzecz bardziej inkluzywnych społeczności naukowych, między innymi współzakładając inicjatywę Gage z organizacją 500 Women Scientists.

Profesor Małgosia Fitzmaurice

Profesor Małgosia Fitzmaurice jest profesorem prawa międzynarodowego publicznego w Katedrze Prawa na Queen Mary University of London oraz członkinią zwyczajną Institut de Droit International. W 2025 roku, podczas sesji IDI w Rabacie, przyjęto rezolucję, której była współsprawozdawczynią wraz z profesor Bastid-Burdeau, dotyczącą statusu i funkcji konferencji lub spotkań stron wielostronnych porozumień środowiskowych.

Uczestniczy w regionalnym Programie Stypendialnym Narodów Zjednoczonych z zakresu prawa międzynarodowego, prowadząc zajęcia z międzynarodowego prawa ochrony środowiska. Jest także profesorem honorowym Nippon Foundation w dziedzinie ochrony środowiska morskiego w International Maritime Law Institute przy Międzynarodowej Organizacji Morskiej.

Profesor Fitzmaurice była zapraszana jako profesor wizytująca i prowadziła wykłady na różnych uniwersytetach, m.in. na Berkeley Law School, Uniwersytecie w Kobe oraz Panthéon-Sorbonne (Paris I). Nadzoruje również doktorantów i jest redaktorką naczelną czasopisma International Community Law Review oraz serii książkowej wydawanej przez Brill/Nijhoff pt. Queen Mary Studies in International Law.

Doradzała także w sprawach prawa traktatów i międzynarodowego prawa ochrony środowiska oraz pełniła funkcję ekspertki w swoich dziedzinach specjalizacji. Reprezentowała Republikę Wysp Marshalla w sprawie opinii doradczej dotyczącej zmian klimatu przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości.

W 2021 roku otrzymała tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Neuchâtel. Specjalizuje się w międzynarodowym prawie ochrony środowiska, prawie traktatów oraz prawach ludności rdzennej. Szeroko publikuje na te tematy.

Profesor Luc Lavrysen

Profesor emerytowany, Prezes Konstytucyjnego Trybunału Belgii
Profesor emerytowany prawa ochrony środowiska, Uniwersytet w Gandawie

Kariera akademicka

• Dyrektor Centrum Prawa Środowiska i Energetyki, Uniwersytet w Gandawie (2000–2021).
• Członek Centrum Nauk Środowiskowych i Technologii (CES&T), Uniwersytet w Gandawie (1992–2020).
• Profesor zwyczajny prowadzący zajęcia z prawa ochrony środowiska w Wydziale Prawa, Wydziale Bioinżynierii oraz innych wydziałach (1998–2021).
• Doktor nauk prawnych, Uniwersytet w Gandawie (14 października 1997 r.).
• Członek Międzyuniwersyteckiej Komisji ds. kodyfikacji prawa ochrony środowiska w regionie Flandrii (1989–1995).
• Profesor wizytujący w różnych programach na Uniwersytecie w Antwerpii (UA), Wolnym Uniwersytecie Brukselskim (VUB) oraz Uniwersytecie w Hasselt (1992–2020).
• Profesor wizytujący prawa ochrony środowiska, Uniwersytet w Gandawie (1992–1998).
• Konsultant akademicki, Uniwersytet w Gandawie (1991–1992).
• Asystent w zakresie prawa ochrony środowiska, Uniwersytet w Gandawie (1989–1991).
• Badacz w zakresie prawa ochrony środowiska, Uniwersytet w Gandawie (1985–1989).
• Dyplom prawniczy, Uniwersytet w Gandawie (10 lipca 1997 r.).

Kariera zawodowa poza uniwersytetem

• Sędzia w Belgijskim Trybunale Konstytucyjnym (5 lutego 2001 r.) – prezes (25 września 2020 r. – 15 kwietnia 2026 r.).
• Radca stanu (Belgijski Najwyższy Sąd Administracyjny) (23 maja 2000 r. – 4 lutego 2001 r.).
• Sekretarz prawny Trybunału Konstytucyjnego (1 maja 1985 r. – 22 maja 2000 r.).

Inne istotne doświadczenia

• Były skarbnik Belgijskiego Stowarzyszenia Prawa Ochrony Środowiska.
• Redaktor naczelny Tijdschrift voor Milieurecht (Flemish Environmental Law Review) (1992–2020).
• Członek Federalnej Rady ds. Zrównoważonego Rozwoju (1998–2020).
• Przewodniczący grupy roboczej ds. norm produktowych tej Rady.
• Członek zarządu Environmental Law Network International (ELNI).
• Członek założyciel European Union Forum of Judges for the Environment – prezes (1 stycznia 2008 r. – 31 grudnia 2025 r.).
• Członek Komitetu Doradczego ad hoc ds. sądownictwa w Programie Środowiskowym ONZ (UNEP).
• Członek Rady Doradczej European Environmental Law Forum.
• Członek Global Council organizacji INECE (International Network on Environmental Compliance and Enforcement).
• Członek Światowej Komisji IUCN ds. Prawa Ochrony Środowiska.
• Członek tymczasowej rady zarządzającej Global Judicial Institute on the Environment.
• Członek honorowy Fińskiego Towarzystwa Prawa Ochrony Środowiska.
• Przewodniczący grupy zadaniowej UNECE ds. dostępu do wymiaru sprawiedliwości w ramach Konwencji z Aarhus (2020–…).

https://biblio.ugent.be/person/801000732712

Dr. Artur Runge-Metzger

Dr. Artur Runge-Metzger is currently a Vice-Chair of the Board of Directors of Germanwatch and Stiftung Zukunftsfähigkeit and a fellow at the Potsdam Institute for Climate Impact Research/Mercator Research Institute on Global Commons and Climate Change (MCC), Berlin. Until his retirement in 2021, he was Director at the European Commission in charge of developing climate neutrality strategies and the governance of EU climate policy, regulating emissions from non-ETS sectors and supporting innovation in the EU’s energy and industrial sectors (e.g. Innovation and Modernisation Fund). He served on the Boards of the European Environment Agency and the European Fund for Strategic Investments. From 2003 until the conclusion of the Paris agreement in 2015, he led on international climate negotiations for the EU. He co-chaired the working group preparing the Paris agreement in 2013/14 and was a Member of the UNFCCC Bureau from 2010-12. Between 1993 and 2003, he worked as European Commission official in Sarajevo, Brussels and Harare. Until 1993, he conducted research in West Africa and lectured at the University of Göttingen. He holds a doctoral degree in agricultural economics.